دانشگاه سیستان و بلوچستان نشریه پژوهش‌های تاریخی ایران و اسلام 2345-2099 7 13 2013 06 22 Cultural Relations between Iran and Afghanistan in the Second Pahlavi Period روابط فرهنگی ایران و افغانستان در دوره ی پهلوی دوّم (1320 – 1357ش.) 125 150 1600 10.22111/jhr.2013.1600 FA نورالدین نعمتی استادیار تاریخ دانشگاه تهران مظهر ادوای دانشجو دکتری تاریخ ایران اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2013 07 02      Iran and Afghanistan, having common history and culture, had much important background for developing their relationships in the second Pahlavi Period 1941-1978. On the contrary, world powers tried to stop Iranian cultural influence in Afghanistan by making the Pashto language the official language; but the interest of the Afghan people and developing cultural relations was the main reason of preservation and the diffusion of Persian language and literature there. In spite of many upheavals in the relationships, the cultural relations was always the relying point and very reliable in developing the relations between the two countries. Considering that cultural relations are usually dependent on politics, the present essay was to study the reason of this wide level of relationships. The real interest of the two countries has caused the cultural relation to be main reason of developing relations even when there was no political relationship. This is the main hypothesis of the present essay. ایران و افغانستان با تاریخ و فرهنگ مشترک در دوره ی پهلوی دوّم 1320 – 1357ش/ 1941 – 1978م زمینه‌های بسیار مهمی برای گسترش روابط داشتند. در مقابل، قدرت‌های جهانی برای جلوگیری از گسترش نفوذ فرهنگی ایران در افغانستان تلاش کردند با رسمی کردن زبان پشتو از نفوذ فرهنگی ایران در این کشور جلوگیری کنند؛ اما علاقه و تمایل مردم افغانستان و گسترش روابط فرهنگی، باعث حفظ و اشاعه­ی زبان و ادب فارسی در آن کشور گردید.  با وجود فراز و نشیب‌های زیاد در روابط دو کشور، روابط فرهنگی همواره حوزه­ی مورد اتکا در گسترش روابط دو کشور بوده است. با توجه به اینکه روابط فرهنگی معمولاً تابعی از روابط سیاسی است، این مقاله در نظر دارد به این مسأله بپردازد که چرا روابط فرهنگی در این سطحِ گسترده برقرار بوده است. علاقه­ی دو کشور به گسترش روابط، سبب شده است در نبودِ روابط سیاسی در سطح گسترده، روابط فرهنگی به عنوان مبنا و زمینه گسترش روابط و یا حتی جایگزین روابط سیاسی، بسیار مورد توجه باشد و در این سطح گسترش یابد. این، فرضیه‌ای است که در این مقاله بررسی می شود. https://jhr.usb.ac.ir/article_1600_588eb7142c8b8389cdccc350873fdc8c.pdf