دانشگاه سیستان و بلوچستان نشریه پژوهش‌های تاریخی ایران و اسلام 2345-2099 9 16 2015 12 22 A study of khulasat al tavarikh status in Safavid historiography بررسی جایگاه خلاصه ‌التواریخ در تاریخ‌نگاری صفویه 21 36 2502 10.22111/jhr.2015.2502 FA مهری ادریسی استادیار گروه تاریخ دانشگاه شاهرود شهین فارابی شهین فارابی دانشجوی دکتری تاریخ ایران دوره اسلامی Journal Article 2016 06 29 Khulasat al tavarikh book written by Ghazi Ahmad Ghomi is one of the most  imperative  history books from  kind Abbas early epoch. Initially it consisted of 5 volumes, however just the last one is available now which reveals the brief biography of Safoiddin Ardabilly till the first years of Shāh <em>Abbās</em> I  Safavid Kingdom. <br />Despite the fact that this piece work is remarkably considerable comparing to other works, especially history of Alamaraye Abbassi, since now it has been less investigated.  In this literature some aspects of Ghazi Gomi’s historiography has been considered, for instance formology  and content analyzing  of author’s outlook, notability and  characteristic of his historiography, recognizing the validity of his historical information and the method and his manuscription. Although Ghazi Ahmad Ghomi’s historiography method has never been considered as a style in Safavid historiography,  in many aspects it has transmitted the previous methods he had understood from late historians, mainly in prefacing and chronologicaling. کتاب <em>خلاصه‌التواریخ</em> نوشتة قاضی احمد قمی، یکی از مهم‌ترین تواریخ اوایل دورة شاه‌عباس است. این کتاب در ابتدا مشتمل بر پنج جلد بوده که امروزه تنها جلد پنجم که وقایع روزگار شیخ صفی‌الدین اردبیلی را تا اوایل سال‌های سلطنت شاه‌عباس اول صفوی روایت می‌کند، باقی‌مانده است. موضوعِ حاضر، علی‌رغمِ قابل‌توجه بودن در این حوزه، در مقایسه با دیگر تواریخ، به‌ویژه تاریخ عالم‌آرای عباسی، کمتر مورد اعتنا قرار گرفته‌است. در این نوشتار، برخی از جنبه‌های تاریخ‌نگاری قاضی احمد قمی، از جمله شکل‌شناسی و تحلیل محتوایی دیدگاه‌های مؤلف دربارة مضامینِ مختلف، اهمیت و ویژگی‌های تاریخ‌نگاری او، شناسایی اعتبار اخبار تاریخی و سبک و شیوة نگارش او در تاریخ‌نگاری، مورد تجزیه‌ و تحلیل قرار گرفته‌است. درمجموع، روش‌های تاریخ‌نویسیِ قاضی احمد در کتاب <em>خلاصه‌التواریخ</em>، اگرچه در حدّی نبود که در تاریخ‌نگاری صفوی به‌عنوان یک سبک، مطرح شود؛ اما در برخی جنبه‌ها، از جمله دیباچه‌نویسی و سالنامه‌نگاری همراه با برخی تغییراتِ جزیی، انتقال دهندة روش‌هایی بود که از مورخان پیش از خود کسب کرده بود. https://jhr.usb.ac.ir/article_2502_87239b0624bb2e10e1e51e9299b78e55.pdf