دانشگاه سیستان و بلوچستاننشریه پژوهشهای تاریخی ایران و اسلام2345-209961120120822Iranian Dehghans In The Process of Transition From The Sassanid era to The Islamic eraدهقانان ایرانی در روند گذار از دوره ساسانی به دوره اسلامی116145510.22111/jhr.2012.1455FAعباسعلیآذرنیوشهکورشصالحیJournal Article20150208 The role of dehghans in the transition period from Sassanid to Islamic caliphate is one of the must important events of the history of Iran in the first century A.D .dehghans in the Sassanid society were considered second-class nobility and they were a class of small local landowners who stood lower in rank than the elders and the free in the anoishirvan era , they were considered a power ful class and had a special place . with the arrival of Islam in Iran and Sassanian empire crumbling ,its social structure underwent a fundamemtal trans formation but the station of part of sasanid classes because of being located in the administrative and bureaucratic portion orin thespecified areas of the Islamic lands, remaind under their former condition with the loss of status of the other Sassanid castes dehghans survived politically socially and culturally .the fall of Sassani and the arrival of moslim Arabs in Iran made the dehghans who interact with this newforce so that while making multiple genealogical and causal links with them, they adopted peaceful method and maintained their position .the method of the dehghans in this interaction was notable in comparison with the other methods of the forces present in the early developments of the Islamic caliphate like Mawali shooubyh with respect to the methods of social of survival and maintaining the position. This research is seeking to find and answer to aqustion wich explains the role and staition of the dehghans in the period of transition from the Sassanid to the Islamic eraنقش دهقانان در دوره گذار از ساسانیان به خلافت اسلامی یکی از مهمترین رخداد های مربوط به تاریخ ایران در قرن اول هجری است. دهقانان در جامعه ساسانی، نجبای درجه دوم و طبقه ای از زمینداران کوچک محلی بودند که در مرتبه ای پائین تر از بزرگان وآزادان قرار می گرفتند. آنان در دوره انوشیروان طبقة قدرتمند و صاحب جایگاه ویژه ای بودند. با ورود اسلام به ایران و فرو ریختن شاهنشاهی ساسانی، ساختار اجتماعی آن نیز به تدریج دچار تحول و دگرگونی های بنیادین شد، اما موقعیت اجتماعی قسمتی از طبقات ساسانی، به دلیل قرار گرفتن در بخش اداری و دیوانی یا مناطق مشخص قلمرو جدید سرزمین های اسلامی، به وضع سابق خود باقی ماندند. دهقانان با از بین رفتن موقعیت سایر طبقات اجتماعی ساسانی تا قرنها بعد از ورود اسلام به ایران، تداوم حیات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی داشتند. سقوط ساسانیان و ورود اعراب مسلمان به ایران دهقانان را به تعامل با این نیروی جدید واداشت تا ضمن ایجاد پیوندهای نسبی و سببی متعدد با آنان، روش صلح جویانه ای را در پیش گرفته وجایگاه خود را حفظ نمایند. روش دهقانان در این تعامل، در مقایسه با روش های دیگر نیروهای حاضر در تحولات آغازین خلافت اسلامی نظیر موالی و شعوبیه از نظر شیوه های تداوم حیات اجتماعی و حفظ موقعیت قابل توجه بودند. این تحقیق در پی پاسخ به این سئوال است که نقش و جایگاه دهقانان در دوره گذار از دوره ساسانی به دوره اسلامی را تبیین نماید؟https://jhr.usb.ac.ir/article_1455_adf4d81c89104fc437619e41aa44d51a.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستاننشریه پژوهشهای تاریخی ایران و اسلام2345-209961120120822Conflict of laws and the status of women in government and religious forces in the second Pahlavi eraکشاکش دولت و نیروهای مذهبی در مورد قوانین و جایگاه زنان در دوره پهلوی دوم (مطالعه موردی مجله" زن روز"در دهههای 40و .5 ش )1734145610.22111/jhr.2012.1456FAرضابیگدلوJournal Article20130210 From where ideological foundation of the Pahlavi elements such as secularism, nationalism and idealism West Imperial formed Besides the renewal policy was influenced by the view that the cultural renewal of the retainer and even knew of any social and economic modernization, Consequently the cultural policies of the Pahlavi regime in mind, the new Western cultural patterns to replace the traditional cultural and religious patterns of the Iranian society. To achieve this purpose, besides the ideological devices to advertise and promote these patterns among different groups were attempted.Media and press, particularly in the leading role in the replacement of the cultural Iranian press in the decades to provide paid models, which were mainly derived from Western culture one of the leading edge of these issues related to women in decades on 40 and 50 which provide dietary patterns were popular, weekly " Zan e Rooz " was. The main question of this research is that cultural policies on women and the Pahlavi family has been based on what principles? In this study, using historical methods - analysis has been conducted, of which about twenty numbers randomly selecte, the result has been the most important finings are: Moeling of Western culture an values, along with encouragement for women to abanon their own culture, society, women as agents of backwarness. An efforts to encourage women an civil institutions an legislation to change laws relating to women an families in Western secular laws instead of replacing them To the presence of more women in the public arena an break the traditional an religious constraints in this regar, promoting open communication an reckless boys an girls Avertise and promote the latest models, makeup and more European clothing for women and girls, about the royal family as typical patterns of women and efforts toward Imperial Ideology.تاریخ دریافت: 8/10/90 تاریخ پذیرش: 6/3/91 <br /> E-mail: bigdelor@gmail.com <br /> <br /> <br /> <br /><br /><br /><br /><br /><br />از آن جایی که بنیانهای ایدئولوژیک دولت پهلوی را عناصری چون سکولاریسم، غربگرایی و ناسیونالیسم شاهنشاهی تشکیل می داد، سیاست نوسازی دولت پهلوی متاثر از دیدگاهی بود که نوسازی فرهنگی را ملازم و حتی مقدمه هرگونه نوسازی اقتصادی و اجتماعی می دانست، به تبع آن سیاست های فرهنگی حکومت پهلوی هم در نظر داشت، الگوهای فرهنگی جدید غربی را جایگزین الگوهای فرهنگی سنتی و مذهبی جامعه ایرانی نماید. برای رسیدن به این منظور دستگاه های ایدئولوژیک دولت پهلوی به تبلیغ و ترویج این الگوها در بین اقشار مختلف مبادرت می کردند. رسانه ها و بویژه مطبوعات در این میان نقش برجسته ای در این جایگزینی فرهنگی بر عهده داشتند. مطبوعات ایران در این دههها به ارایه الگوهایی پرداختند که عمدتاً برآمده از فرهنگ غربی بود. یکی از پیشروترین این گونه نشریات مربوط به بانوان در دهههای 40 و 50 که در ارایه الگوهای مورد پسند رژیم فعال بود، هفته نامه «زن روز» بود. پرسش اصلی این پژوهش این است که سیاست های فرهنگی دولت پهلوی در مورد زنان و خانواده بر چه اصولی استوار بوده است؟ در این بررسی که با استفاده از روش تاریخی- تحلیلی صورت گرفته است،از حدود بیست شماره که به صورت تصادفی انتخاب شده است، به نتایجی رسیده است که. مهم ترین این یافته ها عبارتند از: الگوسازی از فرهنگ و ارزش های غربی برای زنان ایرانی در کنار تشویق آنها به کنار گذاشتن فرهنگ خودی جامعه به عنوان عوامل واپس ماندگی زن ایرانی، تلاش و تشویق زنان و موسسات مدنی و قانون گذاری برای تغییر قوانین مربوط به زنان و خانواده و جایگزینی قوانین سکولار غربی به جای آنها، تلاش برای حضور هرچه بیشتر زنان در عرصه عمومی و شکستن قیود مذهبی و سنتی در این باره، ترویج ارتباطات آزاد و بی ملاحظه دختر و پسر ،تبلیغ و ترویج هرچه بیشتر آخرین مدل های آرایش و لباس اروپایی برای زنان و دختران ایرانی،معرفی خانواده سلطنتی به عنوان الگوهای نمونه زن ایرانی و تلاش در راستای ایدئولوژی شاهنشاهی.https://jhr.usb.ac.ir/article_1456_2d7ab7a16d91ce58d7b68c38d2f044b0.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستاننشریه پژوهشهای تاریخی ایران و اسلام2345-209961120120822Akhtar's critical approach to the situation of Iranian women in Nazareth (96 -1 876 AD 1314-1292 AH - AH)رویکرد انتقادی روزنامه اختر به وضعیت زنان جامعه ایران در عصر ناصری ( 96 -1876م 1314-1292 ه. ق.)3558145710.22111/jhr.2012.1457FAجلیلپورحسن دارابیJournal Article20130123 Nasser and the pre-constitutional era, due to political and social restrictions in Iran Iran started up after the press outside the geographical territory that often "with precision and with a critical vision problems that day Iranian society were examined., This is one of newspapers, the newspaper was the star of his literary work in 1292 AH / 1876 AD to manage Mohammad Taher Tabrizi and Mirza Mehdi Tabrizi writer known as Akhtar began in Constantinople. And more than twenty years has carefully considered the issues of their time Evaluation of this paper not only helps to clarify the corners of constitutional history, but can we identify the precise problems of Iranian society in Nazareth led to more In this paper we investigate the issues and the analysis of Akhtar's positions and views about the status of Iranian women in this period, strategies for improving women's status and their social and political progress should be presented Studies show that Akhtar not only in addressing the problems of women in Iran and even been a pioneer in Islamic societies, but in order to achieve its objectives,. Upon such grounds for Iran's participation in social activities and cultural and even political, solutions such as education and training of women. to provide context for the acceptance of women's activities in the public opinion, and design an appropriate model for women, addressing women's duties .... and offers.در عصر ناصری و پیش از مشروطیت ، به دلیل محدودیت های سیاسی و اجتماعی جامعه ایران، مطبوعاتی در خارج از قلمرو جغرافیایی ایران شروع به فعالیت کردند که غالبا"با دقت و با یک دیدگاه انتقادی مسایل و مشکلات جامعه آن روز ایران را مورد بررسی قرار میدادند. یکی از این روزنامهها، روزنامه اختر بود که فعالیت مطبوعاتی خود را در سال 1292 ه. ق./1876 م. به مدیریت محمد طاهر تبریزی و نویسندگی میرزا مهدی تبریزی مشهور به اختر در اسلامبول شروع کرده و بیش از بیست سال با دقت بسیار مسایل زمان خود را مورد توجه قرار داده است . بررسی و ارزیابی این روزنامه نه تنها به روشن شدن گوشههایی از تاریخ مشروطیت کمک می کند، بلکه می تواند ما را در شناسایی دقیقتر مسایل جامعه ایران در عصر ناصری رهنمون سازد. در مقاله حاضر سعی شده با بررسی مسایل و موضوعات روزنامه اختر و همچنین تحلیل مواضع و دیدگاه های آن در مورد وضعیت زنان ایرانی در این مقطع زمانی، راهکارهای مناسب جهت بهبود وضعیت زنان و پیشرفت سیاسی و اجتماعی آنان ارایه گردد. بررسی های انجام شده نشان میدهد که روزنامه اختر نه تنها در پرداختن به مسایل و مشکلات زنان در ایران و حتی در جوامع اسلامی پیشگام بوده، بلکه در جهت تحقق اهداف خود مبنی بر ایجاد زمینه ها برای مشارکت زنان ایران در فعالیت های اجتماعی و فرهنگی و حتی سیاسی، راهکارهایی مانند ضرورت تعلیم و تربیت و آموزش زنان، فراهم کردن زمینهای برای پذیرش فعالیت های زنان در نزد افکار عمومی، ارایه طرح و الگوی مناسب برای زنان ایران، پرداختن به وظایف زنان و....ارایه می دهد.https://jhr.usb.ac.ir/article_1457_f41c9877af60ea5f740dd4dbe0c82766.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستاننشریه پژوهشهای تاریخی ایران و اسلام2345-209961120120822The word Jondē Šāpur; its meaning and significanceنامواژة جُندیشاپور؛ معنا و مفهوم آن5974145810.22111/jhr.2012.1458FAشهرامجلیلیانJournal Article20140406 Sasanians were the great builders of cities and the extension and importance of building cities in Sasanian epoch were reflected in historical and geographical texts. Based on historical accounts, Šāpur I (241-272 A.D), returning from his victorious battles against the Roman empire, settled the captives and deportees of Antioch in Xuzestan in a new built city called “Weh-Az-Andiōk-Šābuhr”which means “Šāpur’s city better than Antioch”. On his inscription on the Ka’be-ye Zardosht, Šāpur called this city “why-’ndywk-Šhypwhr-y”(Weh-Az-Andiōk-Šābuhr), but in the Greek text of that inscription it was written as “Gove-Antioch-Sābur”, which like other names that begin with Iranian “w”, this “w” is replaced by “g”. In Islamic historical and geographical texts this city is called “Weh-Az-Andiō-Šāpur”, “Andiō Šāpur”, “Gondē Šāpur”, “Jondē Sābur”, or “Jondē Šāpur”. The meaning of the word “Gund” in middle Persian was “army” and in Arabic language “Jund” has the same meaning as “Gund”, so it was erroneously assumed that the meaning of Gondē Šāpur /Jondē Šāpur was “Šāpur’s military fortress”. In fact Jondē Šāpur, is the Arabicized form of the Greek pronunciation of the name of this city and is not related to “Gund” and “Jund” that means “army” or “military fortress”. Although all historical accounts show that Jondē Šāpur was built in the reign of Šāpur I and show that its name is related to the name of Šāpur I, and archeological excavations in the hills of south of Šāhābād, a village situated 14 km southeast of Dezful, that must have been the site of the Sasanian Jondē Šāpur, reveal that Jondē Šāpur was a new built city in Sasanian era and there is no evidence to related it to pre-Sasanian era, but some researchers erroneously believe that Jondē Šāpur dates from prehistoric periods and the word Jondē Šāpur is the changed form of the Indian word “Gentāšāpirtā” which means “beautiful garden” or “beautiful city”! Studying the history of Jondē Šāpur different views about the meaning of the word Jondē Šāpur, this paper aims at giving the true meaning of this word. <br />ساسانیان، سازندگان بزرگ شهرها بودند و گُستردگی و اهمیت شهرسازی دورة ساسانیان به خوبی در گزارشهای تاریخی و جغرافیایی بازتاب یافته است. گزارشهای تاریخی همداستانند که شاپور یکُم (241-272م.)، در بازگشت از جنگهای پیروزمندانهاش با امپراتوری روم، اسیران و کوچیافتگان انطاکیه را در شهری تازهبُنیاد به نام «وِه از اندیوِ شاپور»(شهرِ شاپورِ بهتر از انطاکیه)، در سرزمین خوزستان جای داد. شاپور در متن فارسی میانة سنگنوشتة خود روی دیوار ساختمان کعبة زردشت، این شهر را «وهی انتیوک شهپوهری» خوانده، امّا در متن یونانی همان سنگنوشته، نام شهر «گوی آنتیوخ سابور» نوشته شده؛ یعنی در این سنگنوشته، همچون نام های دیگری که با «و» ایرانی آغاز میشوند، «گ» را به جای «و» آوردهاند. در متنهای تاریخی و جغرافیایی دورة اسلامی، این شهر «وِه از اندیوِ شاپور»، «گُندیشاپور»، «جُندیسابور»، و یا «جُندیشاپور» خوانده شده است. چون واژة فارسی میانة «گُند» به معنای «سپاه» بوده، و در زبان عربی هم «جُند»، کاملاً هم معنای خود واژة گُند میباشد، به اشتباه پنداشته شده که «گُندیشاپور/ جُندیشابور» به معنای «اردوگاه شاپور» بوده است، امّا در حقیقت، جُندیشاپور ریخت عربیشدة تلفظِ یونانیالاصل نام این شهر است، و هیچ رابطهای با واژة گُند/ جُند به معنای سپاه یا اردوگاه جنگی ندارد. اگر چه گزارشهای تاریخی همگی از ساخت جُندیشاپور در دورة شاپور یکُم و پیوند واژة جُندیشاپور با نام وی سُخن میگویند و کاوشهای باستانشناختی در تپههای جنوب دهکدة شاهآباد در چهارده کیلومتری جنوب شرقـی دزفـول که احتمالاً جای شهـر جُندیشـاپور میباشد، نشان میدهند که جُندیشاپور از شهرهای تـازه <br />بُنیاد دورة ساسانیـان بوده و هیـچ چیـزی از دورة پیش از ساسانیـان به دست نیامـده است، پـارهای از پژوهندگان ـ خیالبافانه ـ عقیده دارند که تاریخ شهر جُندیشاپور به دورههای پیش از تاریخ! بازمیگردد، و جُندیشاپور ریخت دگرگون شدة واژة هندی «جنتاشاپیرتا»، به معنای «باغ زیبا و دلگشا» یا «شهر زیبا و فریبنده» میباشد! در این جُستار کوشش خواهد شد با اشارهای به چگونگی پیدایش شهر جُندیشاپور، و مطالعة دیدگاههای گوناگون دربارة معنا و مفهوم نامواژة جُندیشاپور، معنای واقعی این نام به دست داده شود.https://jhr.usb.ac.ir/article_1458_96a40c1d27182e8d5067fac48d00088e.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستاننشریه پژوهشهای تاریخی ایران و اسلام2345-209961120120822Mongol invasions of the Process geographersاثرات هجوم مغول در سیر جغرافیانویسی7590145910.22111/jhr.2012.1459FAعبدالرسولخیراندیشمریمغلامی خسروآبادیمیکائیلوحیدیJournal Article20140406 Until the first half of the second century AD, most geographers who mention the word Experts comprised of historical and geographical paying devotion and virtues.expansion of Islamic territory, and with other nations of the "Geography of virtue " to the "Geographic description " led to the Mongol invasion. In the literature to describe the geography addressed, issues such as Msalk, ways leading to the house of God was to determine the direction of Mecca, was the natural geography and climate. fear of the Mongols, geography and natural description of the "human historical geography and " To lead. Most authors of these books were Majrajvyany, who had struggled in the race, anthropology, and religious traditions to explore the Mongolian people, especially Europeans, to find the answer for troubled minds. So the most important geographic resources to travel the course of Western to hospice situation, the Sufis and dervishes and economic situation of people in this special place writings and in this respect the Muslim geographers of the virtue of the geography of the natural geography (description) and the historical geography - the humane movement.تا نیمه اول قرن دوم هجری، اغلب جغرافیانویسان را لغتشناسانی تشکیل میدادند که به ذکر انوار و فضایل تاریخی و جغرافیایی میپرداختند. گسترش قلمرو اسلامی و آشنایی با ملل دیگر روند "جغرافیای فضیلت شمار" را به سمت "جغرافیای توصیفی" تا هجوم مغول سوق داد. در تألیفاتی که به جغرافیای توصیفی میپرداختند، موضوعاتی همچون مسالک، راه هایی که به خانه خدا ختم میگردید، تعیین جهت قبله، جغرافیای طبیعی و آب و هوا توجه گردید. تر.س از مغول، جغرافیای توصیفی و طبیعی را به سمت "جغرافیای تاریخی و انسانی" سوق داد. بیشتر نویسندگان این کتب ماجراجویانی بودند، که تلاش داشتند، در نژاد، مردم شناسی، آداب و رسوم و مذهب مغولی دقت و اکتشاف کنند تا پاسخی برای اذهان آشفته مردم و بخصوص اروپاییان پیدا کنند. به همین جهت مهم ترین منابع جغرافیایی این دوره را سفرنامههای غربی تشکیل میدهد. وضعیت خانقاهها، صوفیان و درویشان و وضع اقتصادی مردم در این تألیفات جایگاهی ویژه مییابد و بدین لحاظ روند جغرافیانویسی مسلمانان از جغرافیای فضیلت شمار به سمت جغرافیای طبیعی (توصیفی) و سپس جغرافیای تاریخی- انسانی حرکت نمود.https://jhr.usb.ac.ir/article_1459_ee3d0c34b8185a69fafcb30f1d381135.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستاننشریه پژوهشهای تاریخی ایران و اسلام2345-209961120120822Subject of Railroad in Qajar eraمسأله راه آهن در ایران عصر قاجار91104146010.22111/jhr.2012.1460FAداریوشرحمانیانJournal Article20140406 The idea of building railroad in Iran created in middle of 19th century. In later decades some foreign companies and investors stated some designs for building railroad in Iran and some of them took advantages of Iran government for those designes includes consessionary agreement and contractd. Also some Iranian progressives and modernists emphasized the necessity and immediacy of railroad existence. They even wrote a few essays about this subject. In spite of these issues Iran couldn't realize these ideas and wishes until Reza shah period. This article tries to state an explanation about above mentioned arguments and investigate the reaons why Qajar government couldn't be successful in performing building railroad ideas .فکر احداث راه آهن در ایران از اوایل دوره ناصری به این سوی مطرح بود و بتدریج رشد و گسترش یافت. هم مهندسان، شرکتها و سرمایهگذاران خارجی به شکلهای گوناگون در سده 19 م. این فکر را مطرح کردند و طرحهایی در این زمینه ارایه دادند و هم دولت های روس و انگلیس و بعدها آلمان در آن دوره هر یک به طریقی به مسألهی راه آهن ایران توجه کردند و با طرح آن درگیر شدند. از دیگر سو، پارهای از مصلحان و نوگرایان و ترقیخواهان ایرانی بر اهمیت راه آهن تاکید کردند و بعضاً حتی راه نجات ایران را در آن می دیدند و فکر احداث راه آهن را به مسألهای مهم در اندیشه و عمل و برنامههای اصلاحی ایرانیان روزگار قاجار تبدیل کردند. با این حال طرحهای راه آهن در ایران یکی پس از دیگری نافرجام ماند و جز چند خط آهن پراکنده و محلی، که آن هم عمدتاً در ارتباط با اهداف و منافع قدرت های بیگانه احداث شد، ایران نصیب چندانی از این اختراع و موهبت عصر جدید نداشت و احداث راه آهن سرتاسری ایران تا دورهی رضاشاه به تعویق افتاد. مقالهی حاضر میکوشد، ضمن ارایه گزارشی کوتاه از مسایل یاد شده، علل و عوامل تأخیر و تعویق یاد شده را دریابد و به پرسشی از چرایی و چگونگی آن پاسخ گوید.https://jhr.usb.ac.ir/article_1460_f7d3695337e85d8819ab7224c31ffd05.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستاننشریه پژوهشهای تاریخی ایران و اسلام2345-209961120120822Ministry in the first race of Ilkhani government Arghoon
to Ghazan 683 -694وزارت در فترت اولیه حکومت ایلخانی: از ارغون تا بایدو 694-683 ﻫ.ق105120146110.22111/jhr.2012.1461FAمحسنمرسل¬پورJournal Article20140406The end of Joveini family duration put ministry institution in a period full of up and down during Ilkhani duration until Ghazan period began. Arghoon who reached Ilkhani in a reaction to Ahmad Tagoodar ٫Mongols Amir was minister. There was a stop in Ilkhani Divansalari organizing process and matching in with Iranian society٫ because Amir Booqa was at the head of government.The factors including the needs to handle Ilkhani realm and the results of ministry empire concentrations in the hand of Mongols Amir without any experience of Divansalari put Booqa in end. At that time ٫ Sadodoleh and Sadrodin Khalidi Zanjani were two of the Iranian dominant ministers who in spite their sufficiency to handle Ilkhani realm relation. After all they could match the Mongols with Iranian society by Divansalari this research the ministers of Ilkhani historyand their prows.تاریخ دریافت: 26/2/90 تاریخ پذیرش: 6/3/91 <br />E-mail: morsalpour@yahoo.com <br /> <br /> <br /> <br /><br /><br /><br /><br /><br />در دوره ایلخانی و در پایان کار خاندان جوینی، تا روی کار آمدن غازان نهاد وزارت وارد دورهای پر فراز و فرود شد. ارغون که در واکنش به دورهی احمد تگودار و برتری خاندان جوینی به ایلخانی رسید، امیری مغولی را به مقام وزارت برگزید. روی کار آمدن امیر بوقا وقفهای درفرآیند سازماندهی دیوانسالاری ایلخانی توسط ایرانیان و همسازی دولت ایلخانی با الگوی ملکداری ایرانی ایجاد کرد. با این حال ضرورتهای اداره قلمرو ایلخانی و پیامدهای تمرکز امارت و وزارت در دست امیری مغول بدون پیشینهی دیوانسالاری, به کار بوقا پایان داد. پس از بوقا در دوره ارغون, گیخاتو و بایدو، وزیران برجستهی ایرانی در حکومت ایلخانی به قدرت رسیدند. در این زمان سعدالدّوله یهودی و صدرالدّین خالدی زنجانی از وزیران برجسته ایرانی بودند که با وجود کفایت در اداره امور قلمرو ایلخانی, به سبب پارهای ناهمسازیها و رقابتهای درونی حکومت ایلخانی و گرایشهای تمرکز گریز امرای مغول، دوران وزارت ایشان با وجود بارقههایی از امید برای سامان حکومت ایلخانی و امور ایران چندان نپایید مع ذلک ایشان توانستند راه را برای همسازی مغولان با جامعه ایرانی بوسیله دستگاه دیوانسالاری هموار کنند. مقاله حاضر با رویکردی توصیفی- تحلیلی وزیران این دورهی تاریخ ایلخانی و تکاپوهای ایشان را مورد بررسی قرار میدهد. https://jhr.usb.ac.ir/article_1461_f99632b398b6a9f2b25d3e58051fbe80.pdfدانشگاه سیستان و بلوچستاننشریه پژوهشهای تاریخی ایران و اسلام2345-209961120120822Mutasim and the Policy of Transition of the Capital Cityمعتصم و سیاست انتقال پایتخت121139146210.22111/jhr.2012.1462FAعلیناظمیان فردJournal Article20140406Nearly 75 years after the foundation of Baghdad as the Abbasids' capital by the Caliph Mansur,the policy of the transition of the capital was adopted by one of his successors namely Mutasim.He transferred the political center of his caliphate to the new founded city of Samarra and left Baghdad which was achieved the highest cultural and political position in the Islamic world.
This study tries to examine the background of above-mentioned policy and analyse its wanted and unwanted aftermaths in order to clarify the success and unsuccess of the Caliph Mutasim.نزدیک به هفتاد و پنج سال از تأسیس بغداد توسط منصور عباسی می گذشت که یکی از جانشینان او به نام ابو اسحاق معتصم بالله سیاست انتقال دارالخلافه را در دستور کار خود قرار داد و بغداد را که تا آن زمان از حیث سیاسی و فرهنگی به جایگاه بی بدیلی در جهان اسلام دست یافته بود وانهاد و مرکز سیاسی خلافت را به شهر نوبنیاد سامرا منتقل نمود. این پژوهش با ژرف کاوی در زمینه هایی که منجر به اتخاذ این سیاست از سوی معتصم گردید، پیامدهای خواسته و ناخواسته ی آن را با تکیه بر داده های تاریخی مورد سنجش و ارزیابی قرار خواهد داد تا از این رهگذر،تصویر روشنی را از کامیابی ها و ناکامی های خلیفه در عملیاتی کردن سیاست یادشده به دست دهد.https://jhr.usb.ac.ir/article_1462_ce8dacea664bd353ed9d9a088bd2dadf.pdf