رابطه فرهنگی و علمی میان دو کشور ایران و عراق پس از اسلام همواره نمونه برجسته ای از همزیستی دینی و قرابت فرهنگی بوده است. یکی از بارزترین جلوه های این رابطه را می توان با حضور علامه حلی و فرزندش فخرالمحققین در ایران و رابطه دو سویه ی مثال زدنی آنان با وزیر درباره ایلخانی یعنی خواجه رشید الدین فضل الله همدانی مشاهده کرد. اینان فقیهان و متکلمانی شیعی از حلّه عراق و خواجه پزشک، فیلسوف و متفکری ایرانی، یهودی الاصل و راه یافته به اسلام و پیرو اهل سنت است که علی رغم این قبیل اختلافات همواره در حضور و در غیاب یکدیگر به جز احترام و ارادت میان آنها ردّ و بدل نشده است. نوشتار حاضر این رابطه دو سویه را با تحقیق در نسخه های خطی برجای مانده و نیز برخی از آثار منتشر شده آنها می کاود و نشان می دهد به عنوان نمونه عالی و تمام عیاری برای الگو گیری در عصر حاضر برای گفت وگوها و تفاهم های فرهنگی همواره باید مورد توجه قرار گیرد.
نوئی, ابراهیم . (1404). روابط الهیاتیِ دانشمندان عراق و ایران در عصر اولجایتو (بررسی موردی: روابط علامه حلّی و فرزندش فخر المحققین با خواجه رشید الدین فضل الله همدانی). نشریه پژوهشهای تاریخی ایران و اسلام, (), -. doi: 10.22111/jhr.2025.50262.3732
MLA
نوئی, ابراهیم . "روابط الهیاتیِ دانشمندان عراق و ایران در عصر اولجایتو (بررسی موردی: روابط علامه حلّی و فرزندش فخر المحققین با خواجه رشید الدین فضل الله همدانی)", نشریه پژوهشهای تاریخی ایران و اسلام, , , 1404, -. doi: 10.22111/jhr.2025.50262.3732
HARVARD
نوئی, ابراهیم. (1404). 'روابط الهیاتیِ دانشمندان عراق و ایران در عصر اولجایتو (بررسی موردی: روابط علامه حلّی و فرزندش فخر المحققین با خواجه رشید الدین فضل الله همدانی)', نشریه پژوهشهای تاریخی ایران و اسلام, (), pp. -. doi: 10.22111/jhr.2025.50262.3732
CHICAGO
ابراهیم نوئی, "روابط الهیاتیِ دانشمندان عراق و ایران در عصر اولجایتو (بررسی موردی: روابط علامه حلّی و فرزندش فخر المحققین با خواجه رشید الدین فضل الله همدانی)," نشریه پژوهشهای تاریخی ایران و اسلام, (1404): -, doi: 10.22111/jhr.2025.50262.3732
VANCOUVER
نوئی, ابراهیم. روابط الهیاتیِ دانشمندان عراق و ایران در عصر اولجایتو (بررسی موردی: روابط علامه حلّی و فرزندش فخر المحققین با خواجه رشید الدین فضل الله همدانی). نشریه پژوهشهای تاریخی ایران و اسلام, 1404; (): -. doi: 10.22111/jhr.2025.50262.3732